CAW (heel Vlaanderen)

U bent hier

Je partner in de gevangenis

“Hoe moet ik mijn kinderen vertellen dat papa in de gevangenis zit?”

Halverwege december werd er midden in de nacht luid op de deur gebonkt. De politie viel binnen en namen mijn man, Bruno, mee. De kinderen werden wakker door het lawaai en begonnen te huilen.

Pas de dag erna kreeg ik telefoon van Bruno. Hij zat in de gevangenis van Ieper, in voorhechtenis. Hij wou mij nog niet veel vertellen over de reden waarom hij in de gevangenis zat. Ik moest me geen zorgen maken. Alles zou wel goed komen.

Er spookten duizend vragen door mijn hoofd: Waarom? Hoe lang zal hij in de gevangenis moeten blijven? Zullen ze hem iets aandoen in de gevangenis? Hoe moet het nu verder met de kinderen?  Moet ik hen vertellen dat papa in de gevangenis zit? Hoe zal ik de rekeningen betalen? Mijn man werkte voltijds en ik was werkloos. Wat als hij zijn werk kwijt geraakt?

Ik was radeloos en belde naar de politie in de hoop wat antwoorden te krijgen. Ik kreeg van hen de contactgegevens van het CAW door, waar ik bij de dienst Justitieel Welzijnswerk terechtkwam. Een eerste telefoon stelde me al wat gerust. Het voelde goed om mijn problemen aan iemand te kunnen vertellen die wist waarover ik het had. De medewerkster van het CAW, Lisa, luisterde naar mijn verhaal, en kon al op heel wat vragen antwoord geven. Zo kreeg ik wat meer uitleg over wat voorhechtenis juist inhoudt.

Lisa vertelde dat ik met de kinderen op bezoek zou kunnen gaan in de gevangenis. Toen ik bekende dat de kinderen nog niet wisten dat hun papa in de gevangenis zat en ik helemaal niet wist hoe ik er aan moest beginnen om hun zo’n nieuws te vertellen, bood Lisa aan om hierrond  een gesprek te hebben. Ze zei dat we samen de situatie konden bekijken, en ervoor zorgen dat ik wat hulp kreeg.

Op de dag van de afspraak stapte ik wat zenuwachtig naar het CAW. We hadden een lang gesprek. Ik kreeg uitleg over de verschillende soorten bezoek in de gevangenis. Zo is er het kinderbezoek met wat activiteiten en begeleiding. Ik vroeg me af of ik de kinderen wel moest vertellen dat papa in de gevangenis zat. Er werd mij toch aangeraden om eerlijk te zijn. Na er wat over nagedacht te hebben, was dit uiteindelijk wel de beste oplossing. Zo moest ik niet liegen tegen de kinderen, en konden we samen op bezoek gaan. Ik kreeg een hele pak informatie mee over hoe kinderen kunnen reageren op het wegvallen van hun papa, en tips over hoe hen voor te bereiden op het bezoek in de gevangenis. Zo kreeg ik een leuk boekje mee met foto’s en informatie over de gevangenis. Ik heb samen met de kindjes een aantal keer in het boekje gebladerd voor en na het bezoek. Zo kwamen we te weten hoe papa zijn dag er uit ziet, welke kleren hij aan heeft,…

In het gesprek kon ik mijn zorgen kwijt. Zorgen die ik nog niet durfde te vertellen aan mijn vrienden, of aan mijn ouders. Die wisten immers niet dat Bruno in de gevangenis zat. Wat zouden de mensen denken? Ik wist immers helemaal niet waarom hij in de gevangenis zat. Kan ik hem nu wel nog vertrouwen? Hoe moet ik verder met mijn relatie?

Ik kreeg ook hulp rond mijn financiële situatie. Toen Bruno in de gevangenis zat, kwam er een pak minder geld binnen. Lisa legde uit dat ik mijn werkloosheidsuitkering kon verhogen, als Bruno zijn domicilie op de gevangenis zou zetten. Ik durfde hem dit echter niet te vragen, wat als hij zou denken dat ik hem uit huis wil? Lisa stelde voor om een trajectbegeleider van het JWW te vragen, of die hierover eens met Bruno wilde spreken.

Bruno is ondertussen opnieuw vrij. Via Lisa zijn we doorverwezen naar een andere dienst binnen het CAW voor de problemen in onze relatie. We werken nu stilaan opnieuw aan het vertrouwen naar elkaar, en elke dag gaat het wat beter.