Het verhaal van Toon: iedereen vaart op zijn eigen tempo
De cijfers in onze jaarverslagen zijn belangrijke ijkpunten om te tonen welke koers we varen bij CAW Oost‑Brabant. Ze vertellen een duidelijk verhaal, maar niemand verwoordt dat verhaal beter dan de mensen die het zelf meemaken.
Toon deelt hier zijn traject bij het CAW — van een eerste koffie tot zijn engagement als vrijwilliger in inloopcentrum De Meander en het Woonanker.
Ik ben opgeleid als jurist, was getrouwd en had kinderen die bijna volwassen waren… Op het eerste gezicht een maatschappelijk ideaalbeeld, maar mijn partner en ik waren uit elkaar gegroeid. Na de scheiding bleef ik een jaar of twee alleen, voor ik een nieuwe relatie kreeg. Dat was geen rozengeur en maneschijn, want het liep stuk op een hele vreemde manier. Ik was diep geraakt en verloor mijn vertrouwen in mensen.
Ik worstelde met een depressie en belandde in verschillende psychiatrische zorginstellingen. Dat ging na een tijd helemaal fout. Ik kwam op straat terecht en heb daar een jaar geleefd. Tijdens die periode bracht ik veel tijd in de bibliotheek door… waar een straathoekwerker van CAW Oost-Brabant me aansprak. Ik wou geen hulp meer aanvaarden en durfde me niet openstellen. Toch dronken we samen een koffie. Hij vertelde me heel realistisch hoe het CAW me wel en niet kon helpen.
Ik had een goede klik met hem. Toen het te koud werd om op straat te slapen, ving de winteropvang mij op. Daarna stroomde ik algauw door naar de directe opvang. Daar heb ik een korte tijd gewoond, terwijl ik was aangemeld voor begeleid wonen. Ik had veel geluk dat er snel een plaatsje vrijkwam, waardoor ik in een studio kon gaan wonen. Ik wilde graag iets teruggeven en ging aan de slag als vrijwilliger in het inloopcentrum De Meander en het Woonanker. Zo kan ik mijn tijd nuttig spenderen, terwijl ik op zoek ben naar een vaste job.
Ik legde dus een heel traject af. De afgelopen jaren hebben me gedwongen om stil te staan bij mijn leven. Dat was erg confronterend, maar ik ben iemand die op zoek gaat naar oplossingen. Dat lukte me niet alleen. Daar had ik hulpverlening voor nodig. Zonder de hulp van het CAW zou het de foute kant zijn uitgegaan. Ik weet niet of ik hier nu nog zou zijn. Maar dankzij volhardende en uitreikende zorg ben ik in dit traject terechtgekomen. Hier vragen de hulpverleners hoe het écht met je gaat.
Soms maak ik me zorgen, omdat de maatschappij verandert en steeds meer druk op zorgverlening legt. Ik hoop dat hulpverleners tijd blijven krijgen om te luisteren en met mensen mee te bewegen… Want op een persoonlijk traject staat geen tijdslimiet.
Iedereen vaart op zijn eigen tempo.
Het verhaal van Toon is herkenbaar. Het water komt ons allemaal wel eens tot aan de lippen. Het CAW helpt jou dan om te voorkomen dat je kopje onder gaat en wordt meegesleurd door de stroom.
Ben je benieuwd naar wat we het afgelopen jaar nog allemaal bereikten? Je leest er alles over in het jaarverslag van 2025.