Samenwerken in complexe situaties

Daan en Amber kwamen via hun school bij het JAC terecht. Daar vertelden ze hun verhaal. Over hoe agressief hun grootouders soms zijn. Dat hun ouders lang geleden al scheidden, maar dat het altijd een vechtscheiding is gebleven. Mama is intussen hertrouwd, maar papa niet. En die doet veel beroep op zijn ouders om de kinderen op te vangen. Daan en Amber klagen over hun verblijf bij papa en over hun verblijf bij opa en oma.

“Door onze vernieuwde manier van werken, in multidisciplinair samengestelde teams, was het eenvoudig voor onze JAC-medewerker om op de teamvergadering te vragen wie de ouders kon uitnodigen. Zo kan zij contactpersoon blijven voor de kinderen. En kan iemand anders met de ouders praten. Iedereen kan en mag apart zijn of haar verhaal doen, maar als collega’s kunnen we zo wel samenwerken en de trajecten waar nodig op elkaar afstemmen,” vertelt hulpverlener Sarah.

De ouders waren nog niet gekend bij het volwassenenonthaal dus contacteerde Sarah beide en sprak met hen apart.

“Mama vertelde dat papa de zorg alleen niet aankan, dat hij te veel beroep doet op zijn ouders en de kinderen beter af zijn bij haar. Wat ze eigenlijk wilde, was een andere verblijfsregeling dan de huidige week-week regeling. Volgens haar was dat ook de wens van de kinderen.”

Wanneer Sarah in overleg gaat met de JAC-medewerker rond het vervolgtraject, blijkt dat de kinderen met papa willen spreken. Hun vraag is wel iets genuanceerder dan dat mama het formuleerde. Nog maar eens blijkt hoe belangrijk het is dat kinderen een veilige plek krijgen om te praten over hun noden, los van de ouders.

“Mama’s partner is ook zeer betrokken in het hele verhaal. Hij wil absoluut vermijden dat de kinderen een even rotte jeugd hebben als hijzelf heeft gehad. Hij wil een gezin kunnen vormen met zijn vrouw en de kinderen. Ook hij wil vaart maken van een andere verblijfsregeling.

De mama praat veel in termen van zwart/wit, goed/slecht. De kinderen hebben hier veel last van. De wissels verlopen elke week moeilijk, met verwijten van mama en de stiefvader naar papa toe in bijzijn van de kinderen.”

In een volgende bespreking werd gezocht naar een manier om mama haar beeld te kunnen helpen nuanceren en haar hierin ook te ondersteunen. Tegelijkertijd moet haar verontrusting serieus genomen worden en de signalen die zij aangeeft geobjectiveerd.

Een aantal collega’s volgde de training rond conflictueus ouderschap. Het is heel belangrijk om in een gescheiden situatie de ouders te ondersteunen en niet te gaan kijken over het muurtje naar de andere ouder, maar de focus op zichzelf en de kinderen te houden. Zo kan je rust en veiligheid installeren. Collega Kathleen volgde deze training en werd de gesprekspartner voor mama terwijl Sarah papa verder ondersteunde.

“Papa vroeg me op een gegeven moment of het niet verwarrend was voor mij of voor ons om het overzicht te bewaren. Maar door in complexe en conflictueuze casussen zoals deze met meerdere hulpverleners aan de slag te gaan, blijft het net zuiverder en overzichtelijker. Zo word je niet meegezogen in de strijd of  als speelbal gebruikt door twee partijen met een andere agenda.

Door het welzijn en het belang van de kinderen voorop te plaatsen, ging zowel mama als papa mee in het traject dat we voorstelden. Ieder ging aan de slag met zijn of haar eigen hulpverlener, maar daar doorheen waren er gezamenlijke gesprekken en werkten we toe naar mogelijke oplossingen voor hun specifieke situatie.”

De namen in dit stuk zijn fictief. Het verhaal is echt.