Mentale zorg die meteen nodig is

10 jaar CAW Antwerpen, dat is 10 jaar mensen sterker maken.
We zetten ons elke dag in voor een samenleving waarin elke mens hoofd en hart boven water kan houden.

Bij Slachtofferhulp reiken collega’s en vrijwilligers je handvaten om je door een moeilijke periode te helpen. Dat deden ze ook bij Thierry, na het overlijden van zijn vrouw.

“Ik kom van overal en nergens. Ik had niet echt een vaste thuisplaats, maar ben eerder ontworteld. Ik ben een twintig jaar geleden in het Antwerpse terecht gekomen. Nadat ik mijn vrouw leerde kennen in Brussel, op café, ben ik haar naar hier gevolgd. We zijn naar Mortsel verhuisd en stichtten ons gezin met drie kinderen. “

“Alles ging vrij vlot,” vertelt Thierry, “maar mijn vrouw had altijd al een problematiek van ups en downs. Op een zeker moment groeiden we uiteen en gingen we proberen elk ons eigen geluk maken of terug vinden. Zij heeft dat toen niet gevonden. Het blijft heel jammer. Toen ik gebeld werd, wist ik meteen hoe laat het was want ze had al eens een poging gewaagd. Dat gebeurde een dik jaar geleden.”

“De politie vroeg of we slachtofferhulp wilden,” gaat hij verder, “en ik ben daar dan op ingegaan met de gedachte: schaadt het niet, dan baadt het wel. Die gebeurtenissen hadden een enorme impact en het is een traumatische ervaring geweest. Je verliest even al je toekomstperspectief. Zoekende naar hoe je dat gaat aanpakken, zeker met de drie kinderen, ga je verder. Op dat moment overheerst ook die bezorgdheid over hoe de kinderen daar mee zullen omgaan.”

“En dan kwam het telefoontje van Slachtofferhulp van het CAW. “Wil je erover praten?”

“Daar ben ik op ingegaan en ik heb de kinderen meegenomen vanaf de eerste keer. Zij zijn een paar keer geweest maar voelden snel aan dat dit voor hen minder nodig was. Annelies, een collega van slachtofferhulp, hielp ons goed verder. Ik leerde dat mijn kinderen heel veerkrachtig zijn. Ze vertelden een paar keer hun verhaal, kregen methodieken om er mee om te gaan en zij konden verder.”

“Met Annelies had ik wel een goede klik, ik voelde me er op mijn gemak om mijn verhaal te doen. Na elke sessie dacht ik: nog ééntje om mijn hart te luchten. Na een jaar kon ik het afsluiten. Ik besloot zelf om er mee te stoppen. Dat is het fijne aan slachtofferhulp, er is geen verplichting om te blijven gaan. Je kan zelf aangeven of je nog nood hebt aan begeleiding. Je ervaart nergens druk.”

“Komende van een diep dal waar je eigenlijk probeert te zoeken en terug op te staan, dat is hoe het voor mij is geweest. De sessies met Slachtofferhulp waren lichtpunten en ankerpunten. Het is een moment waar je naar uitkijkt. Je leeft er niet per se naartoe maar je kijkt wel welke stappen je gezet hebt in de tussentijd. En je kan even met iemand anders praten.

Op het werk kon in ook met een psycholoog praten maar dat blijft altijd wel een beetje in de werkcontext. Dat ging meer over het functioneren. Bij slachtofferhulp was dat dan privégeörienteerd. Het heeft me hard geholpen, dat ik mijn verhaal kon doen en vrijuit dingen kon zeggen. Ik kon alles op tafel gooien en bespreken.”

“In het begin was dat raar, want therapie dat zei me niets. Het idee dat ze jouw helpen, dat klopt deels. Ze luisteren en geven advies zodat je vooral jezelf leert helpen. Zodat je door een moeilijke periode geraakt.

Het moet van jezelf uitkomen. Dat is iets dat wat je wel bijblijft. Er wordt veel naar binnen toe gereflecteerd zodat je je emoties naar buiten kan laten komen. Het heeft mij sterker laten staan.

Je kan het niet echt plaatsen. Slachtoffer zijn, dat overkomt je echt. De drempel om naar hier te komen is wel vrij hoog omdat je denkt dat je het alleen zou moeten doen. Maar eens dat je daarover gaat kan het je balanceren om terug recht te staan en na te denken over een toekomst. Het overvalt je gewoon allemaal hé.

Thierry mijmert terug over zijn vrouw. “Het turbulente, de hoogtes en laagste, dat zat er altijd wel in.  We hebben veel dingen doorlopen. Ik was wat meegaander maar zij was heel impulsief. Als er veel kon gebeuren dan moest dat ook dan! Zij pushte me. Ik ben haar heel dankbaar. Dat is het gevoel dat ik nu nog steeds heb, die dankbaarheid. En de liefde voor onze kinderen.”

“En dan komt alles terug naar boven. Dat leerde ik ook bij Slachtofferhulp, dat alles in golven terugkomt. Maar ook dat je eer rugzak hebt, gevuld met emoties. Als je die rugzak wegduwt en voor je houdt, dan wordt dat heel zwaar. Maar als je die draagt en dichtbij je houdt, dan is het makkelijker om te dragen. Ik leer omgaan met mijn emoties. Je moet die niet wegsteken, dat is wat ik de kinderen ook veel hebt gezegd. ”

“Mensen zeggen in zo’n moeilijke periode vaak ‘veel sterkte’. Maar dan ben je dan net op je zwakste. Je hebt niet veel aan die boodschap op die moment. Je moet aanvaarden dat je even zwak mag zijn. Als er tranen vloeien, dan is dat oké. Een mens is opgebouwd uit emoties, je moet dat niet tegenhouden. Je moet het gewoon meenemen en proberen zoveel mogelijk bespreekbaar te houden.

Eén van de zaken waar ik mee inzat, was dat schuldgevoel. Mag ik nog plezier hebben? Al die verantwoordelijkheid rust op je schouders. Je voelt je schuldig dat je verdergaat met je leven.  Maar ook daar leerde ik mee omgaan.”

“Ik laat de toekomst op me afkomen. Iets forceren en willen, dat werkt niet. Ik probeer terug dingen toe te laten en mezelf open te stellen.

Voor mij is dat wel belangrijk dat ik gewoon uitkijk naar de dingen en het op me af laat komen. Ik probeer vooral mijn kinderen content te maken nu. Ik voelde me soms schuldig als ik iets voor mezelf deed en de kinderen achterliet maar nu heb ik geleerd dat dat ook oké is. Die kunnen dat. Je rolt erin en gaat verder met leven. Het trauma overkomt je zoals iets anders je ook in je leven kan overkomen.”

“Als je slachtoffer bent van iets, dan moet je er niet mee blijven zitten. Dan wordt het veel te groot en geraak je er in verloop van tijd niet meer uit. Dan blijf je eigenlijk in je verdriet zitten. Het beste wat je kan doen is praten met mensen die er voor opgeleid zijn en waar je een vertrouwensband mee hebt. Dat heb ik bij Slachtofferhulp, en bij Annelies dus, wel gevonden.

Het is belangrijk dat je er over praat en dat je je emoties erkent. Je mag triest zijn. Hoe diep je ook zit of hoe zwaar iets is om te dragen, er zijn altijd wel goeie momenten en er komen ook terug betere momenten aan. Je moet leren die te grijpen. Het is toegestaan om nostalgisch te zijn maar veel begint ook uit aanvaarding, en aanvaarding dat de situatie is zoals ze is. Het is een groeiproces. Het is raar want in het begin denk je dat je er nooit zal over geraken. Maar eens je het leert toelaten, voel je je lichter. Toelaten dat het oké is om alles te voelen. De wil is er niet altijd. Af en toe heb je geen zin om je goed te voelen maar het is wel belangrijk dat je de tijd neemt om dat terug op te bouwen.

Ik heb hulp gekregen om de moeilijke gebeurtenis uit te klaren. Ik ging zien hoever ik zou geraken. Soms heb me zwak gevoeld, waarbij je jezelf helemaal in twijfel trekt. Af en toe is het nu nog zwaar maar ik heb echt geleerd om alles een plaats te geven.

Alles laat een litteken na, maar bij slachtofferhulp helpen ze wel om dat mooi te laten helen.

Ik kende slachtofferzorg wel maar je verwacht nooit dat je het zelf nodig zal hebben. Daarom ben ik ook zo dankbaar dat zij er zijn om te helpen. Je moet de hulp zelf wel willen maar ik ben blij dat ik op hen kon rekenen.

Dat er vrijwilligers zijn die je verder helpen, dat is mooi. Je voelt dat medemensen, die je eigenlijk niet kennen, jou steunen en naar je luisteren.

 

Bij CAW geloven we in de kracht van verbinding. 
Wil jij bijdragen aan gesprekken die verbinden? Ontdek dan hier wat je kan doen!